စနစ္တစ္ခုကေန စနစ္တစ္ခုကို ကူးေျပာင္းရာမွာ သစ္ပင္ကို ကိုင္းကူး စိုက္သလိုမ်ဳိး အုန္းဆံဖတ္ကို ဖြဆြၿပီး ကိုင္းရဲ႕ အေပၚယံလႊာအား ဓားနဲ႕ျခစ္ကာ အုပ္မိုးခ်ည္ေႏွာင္လ်က္ ေရစြတ္ေပးသလိုမ်ဳိးလုပ္ရပ္ေတြကို မက္မက္ ေမာေမာ လုပ္ေနတာ ေအာင္ျမင္မႈ အတြက္လား။ ေအာင္ျမင္မႈဆိုရာ၀ယ္ သူ႕ဘက္ကိုယ့္ဘက္ အမ်ားအတြက္ ဆိုတဲ့ အျမင္ေတြကေတာ့ တစ္ေလွႀကီးပါမွာပါ။ ဒါကိုလည္း ထည့္တြက္စဥ္းစားရင္ အတၱသားေကာင္လို႕ ဆိုၾကေပဦး ေတာ့မယ္။ စနစ္နဲ႕ သက္ရွိရဲ႕ၾကားက ပဋိပကၡေတြကို ေျဖရွင္ခ်င္ရင္ အမုန္းခံရမယ္။ ကဲ့ရဲ႕ခံရမယ္။ ႐ႈတ္ခ်ခံရမယ္။ ခ်ီးမြမ္းခံရမယ္။ ၾသဘာေပးခံရမယ္။ ေလးစားျခင္းခံရမယ္။ ခ်ီးေျမွာက္ျခင္း ခံရမယ္။ ေခါင္းေဆာင္ တင္ျခင္းခံရမယ္။ သမိုင္း မွတ္တိုင္အျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္းခံရမယ္။ ဒါက ရႏိုင္တဲ့အရာေတြပါ။ ေနာက္ေတာ့ စနစ္အတြင္း နစ္ေမွ်ာၾကသူေတြ သူတစ္လူငါတစ္မင္းနဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ႐ိုက္ခတ္မႈ လႈိင္းတံပိုးေအာက္မွာ အသက္႐ွဴ မွားစရာျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႕ ရတက္အပူေတြလည္း သူ႕ေၾကာင့္ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ပြားၾကရတာပါပဲေလ။ ဒီလိုနဲ႕ေပါ့ မေန႕က အတိတ္အေၾကာင္းနဲ႕ ယေန႕ပစၥဳပၸန္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႕က်င္ၾကရင္ မနက္ျဖန္အနာဂတ္ကို လွပဖို႕ ထုဆစ္ၾကစို႕ရယ္လို႕ ဆိုတဲ့ တိုက္တြန္း ႏူိးေဆာ္ခ်က္ေတြကို သာယာၾကမွာလား၊ ေက်နပ္ၾကမွာလား၊ စဥ္းစားၾက မွာလား၊ အခ်င္းမ်ားၾကမွာလား၊ တိုင္ပင္ၾကမွာလား၊ စတိုင္အသစ္ေတြကို ထြင္ၾကမွာလား စတဲ့ လားေပါင္းမ်ားစြာ ေတြထဲ သူေရာကိုယ္ေရာ နစ္ေမွ်ာလို႕သာေနၾကေလၿပီ...............
Monday, November 17, 2008
လားေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ေကာက္ေၾကာင္း...............
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment